Hiç açmayacak mı çiçekler?
Özgürce gelişmeyecek mi?
Tam bağımsız olmayacak mı ülkem?
Bakın, inceleyin yakın geçmiş tarihimizi;
Hiç hataların telafisi olmuş mu?
Yaşananlardan gerçekten ders alınmış mı?
Her gelen, bir intikam duygusuyla gelmiş,
Yerleşmiş ülkenin en üst makamına.
Gelenlerin ihtirasları, dünyalık hevesleri uğruna
Verdikleri savaşlardan geriye
Acılar kalmış garip vatandaşımın payına.
Sistem yok, düzen yok, kaide yok!
Her gelen kendince kurmuş
Kendi sistemini, kendi düzenini.
Gelenler muktedir olmuş,
Devlet ve millet ise sermaye olmuş ağalara.
Devlet gücüyle ürkütmüşler,
Sindirmişler milleti.
Güven kalmamış adalete,
Güven kalmamış sisteme.
Hak aramak, suç olmuş halkımın zihninde.
Herkes inanmış sonunda
“Böyle gelmiş, böyle gider”
Deyiminin değişmez gerçeğine.
Gelen iktidarlar hep şanslı,
Hak arayan halk kalmamış harmanda.
Biri gelir, biri gider;
Her gelen kendini yeniler.
Hep kazanan onlar,
Başkası avucunu yalar.
Milleti tüketen ağalar uğruna
Millet birbirini yaralar.
Oysa artık yeter!
Ben ve benim gibiler diyor ki:
YETER ARTIK!
BÖYLE GİTMESİN!
Herkes haddini bilsin.
Kutsal bildiğimiz değerler,
Kutsal düşmanı ve çıkarı uğruna
Her değere cepheden saldıranların
Ellerinde yok edilmesin.
Uyansın milletim!
Kendine gelsin!
Köle olmaktan,
Korkulara yenilmekten,
Dünya malı uğruna kendini satmaktan vazgeçsin.
Ülkem huzura,
Ülkem barışa ersin.
Sanayi bacaları tütsün,
Üretim artsın,
Hazine dolsun.
Alın terinin karşılığı olsun.
Milletim el ele,
Omuz omuza,
Korkmadan, susmadan
Hakkını ve geleceğini savunsun.
Ve hep birlikte haykırsın:
YAŞASIN ÖZGÜRLÜK!
YAŞASIN ADALET!
YAŞASIN BAĞIMSIZLIK!
ÇİÇEKLER AÇSIN,
ÜLKEM ÖZGÜRCE GELİŞSİN!
